Een aso dag

Het begon goed, die ene zaterdag in september. Zonder een hele bus haarspray erop los te hebben moeten laten kon mijn ongewassen haar mijn goedkeuring wegdragen; een oordeel dat meestal pas geveld kon worden na niet minder dan een half uur ‘getweek’ aan mijn kapsel, exclusief de tijd die daaraan voorafging voor het wassen en föhnen.

 Ik moet bekennen dat, net als uit het zoveelste sekse onderzoek onder een x aantal vrouwen is gebleken, de mate waarin mijn haar wenst mee te werken best bepalend kan zijn voor mijn humeur voor de rest van de dag. Het was dan ook evident een good day, zeker omdat ik ook over mijn outfit voor die warme nazomerdag, best was te spreken. En zo stapte ik op mijn fiets, met de wind door mijn  haren en de mondhoeken omhoog, fietsend met mijn vriendje richting de negen straatjes met een humeur doordrenkt met de overtuiging dat het een van die fabulous days zou gaan worden, met mijn fabulous self en dito bf.

De zon scheen alsof het wilde goedmaken voor alle teleurstellende regenachtige zomerdagen ervoor, en aan het anderhalve maand lang opstaan om 5 uur ’s ochtends, had de om zijn kritische houding befaamde professor het weekend daarvoor een einde gemaakt en beloond met een dikke 8. 

Waarom en wanneer mijn humeur besloot een afslag te nemen, is mij nog steeds niet duidelijk. De controle over het stuur moet ik ergens hebben verloren tussen lunchtijd, het flaneren langs de grachten, een bezoekje aan een hippe vintage winkel, een coffee break, en het afrekenen van een kek baby blauw slobbertruitje bij de (vrij vertaalde) ‘Amerikaanse Kledij’, in het altijd gezellige Nederlandse ‘Jardin’ waar wij inmiddels onze fietsen hadden geparkeerd.......to be cont.